و متصل به مرقد شريف او ، مرقد امامزاده محمد است كه معروف است از احفاد حضرت امام موسى بن جعفر عليه السّلام مىباشد ، ولى معلوم نيست كه چند پشت به آن امام و الا مقام مىرسد . بقعهء خوبى دارد مشتمل بر دو ايوان و گنبدى مرتفع كه مزين است به كاشى ، و صحنى دارد كه مشتمل بر چند حجره است . مرحوم ميرزا على اكبر فيض نگاشته است كه محقق قمى صاحب قوانين اعلى اللّه مقامه الشريف به علت آن‌كه نسب شاهزاده اسمعيل بر ايشان معلوم نبود به زيارت او نمىرفت ، بلكه مردم را هم از زيارت او منع مىنمودند ، تا شبى آن امامزادهء بزرگوار را به هيئتى بسيار خوش و ريش سفيد در خواب مىبيند و به ايشان مىفرمايد : خودت كه به زيارت ما نمىآئى هيچ ، چرا مردم را از زيارت ما منع مىكنى ؟ ! از آن به بعد سالى يك مرتبه آن جناب به آستان مبارك آن امامزاده مشرف مىشدند ، بدين‌جهت رغبت و ميل اهالى قم بدان آستان مبارك زيادت شد . و هر سالى يك مرتبه غالب اهالى قم در ايام پائيز بدان آستان مشرف مىشوند ، و بانى اصل بقعه معلوم نيست ، ولى حسينقليخان برادر فتحعليشاه قاجار در سنهء 1216 كه به حكومت كاشان مستقر بود ، چون استقلالى در حكمرانى بهم رسانيد ، در تدارك اسباب سلطنت افتاد و پس از شكست و فرار نذر نموده بود كه اگر جان به سلامت ببرد دويست تومان نذر آن بقعهء مطهره كند . چون سالما خود را به بست حضرت معصومه عليه السّلام رسانيد و به شفاعت مادرش مجددا خاقان حكومت كاشان را به او داد ، او آن مبلغ را صرف تعميرات آن آستان نمود . گنبدى ساخت و رواق و صحن بنا كرد . چون آن بقعه در ميان كوه واقع شده و از آب دور بود ، در سال 1260 هجرى حاج سيد جعفر نوش آبادى در ميان صحن او حفر چاهى كرد ، حجار از قم و كاشان آورده ، سنگ مىبريدند ، و آن سنگ چنان سخت و صلب بود كه در اوائل ذرعى ده تومان و در اواخر ذرعى شانزده تومان اجرت بريدن آن را مىداد . آن سيد را چون مكنت اتمام اين كار نبود ، همه ساله در دهات كاشان اجاره‌دارى مىكرد و آن‌چه از مؤنه او زياد مىآيد خرج اين چاه مىنمود ، تا پس از چند سال كه بيست ذرع از سنگ چاه بريده شده بود و آبى به روى كار نيامده و مردم او را منع مىنمودند ، سيد